Bij ons in de PC (14): ‘Mevrouw Mann’

Een groot portret van haar staat buiten op de “filmwereld” in “Het kind van de Liefde”. Ik kocht het natuurlijk. Binnenin staat ook een portret van haar als Tony in Pro Domo. Beide portretten zijn niet erg mooi. Ze lijken niet goed, zijn zoo donker. Een heel stuk staat er in over haar. Ze betreurt het zeer, dat de film niet een tiental jaren vroeger uitgevonden was. Hij heeft zoo’n opvoedende kracht.

Mevrouw Mann is onze eerste actrice, maar als we over onze eerste film actrises spreeken, denken we niet het eerst aan haar. Dan denk je aan Annie Bos, enz. Mevrouw Mann kàn toch ook onmogelijk tot de film-wereld behooren! Ze kan bijv. niet op een dak gaan staan en naar beneden springen op gevaar af haar nek te breken? Nee, aan zulke waaghalzerij mag ze zich niet wagen. Ze is toch Nederlandsch-glorie, onze Sarah Bernhard! En dat ze het niet doet, is maar gelukkig ook. Wat zou ik in angst zitten! Ook staat er nog, dat ze trotsch mag zijn op haar zoon, Théo, die alles zoo netjes in elkaar heeft gezet. Nu, als het dan percé moèt, féliciteer ik u, tantetje, met uw zoontje.

Bij ons in de PC (13): ‘boven verheven’

Ze was met Jongen, die weer eens aardig lastig was. Meeloopen bedankte hij voor. Ze zal wel niet gauw in de schouwburg aangeland zijn. Achterna loopen doe ik niet meer, daar acht ik me nu boven verheven.

Ze had weer de blauwe mantel aan, een zwarte bont om en witte hoed op. Ze keek naar me, zoo lief, zoo in-lief.

Toen we Zondag ochtend in lijn 2 stapten, deed Louise insgelijks. Louise lijkt me ook erg aardig, een, met water en inkt geschreven, copie van haar zuster.

Vanavond had ik nog het genoegen Théo jr. te zien met de drie hondjes en Louis Bouwmeesters jongste telg, Wiesje, die op straat krijgertje speelde. Ook zat er vanmiddag iemand voor haar raam, wiè het was kon ik niet zien, maar zij was het in geen geval.

Bij ons in de PC (12): ‘in-zalig’

Dinsdag 11 Juni 1918

Gisteravond gaven ze Marguerite Gaulthier. Ik er op af. Gelukkig wist ik zoo’n beetje de tijd. Om in je eentje heen en weer te loopen vind ik een corvée en als het niet was om haar, tante Door, te zien, deed ik het vast nooit. Lies logeert een paar dagen in de Bilt. Ze vind het aan een kant prettig aan de andere kant niet. Waarom is nog al begrijpelijk. Zondag was ik ook zóó woedend. ’s Avonds de “Demi-monde” en wij de heele dag naar Zandvoort.

Maar om nu op Maandagavond terug te komen. Eerst zag ik heelemaal niets, toen ontdekte ik Théo, die de Helmerbuurt inging, waar de halve acteurs-wereld woont. Om 10 min over half zeven zag ik haar in de verte aankomen. Ik krijg tegenwoordig zoo’n vreemd gevoel, net of ik bang ben, weg zou willen loopen, maar toch niet kan en tegelijk het weten; dat daar tante Door loopt en je het in-zalig vind haar zoo van dichtbij te kunnen zien.

Bij ons in de PC (11): ‘bar het land aan mijn neus’

Nu, ze mogen van me zeggen wat ze willen, maar klein en onooglijk ben ik gelukkig niet. Dat is tenminste al één voordeel. Mooi ben ik geloof ik niet. Ik heb bar het land aan mijn neus, die nogal dik is uitgevallen. Mijn mond is goed gevormd, mijn tanden ondergaan een bewerking en worden ook wel goed. Mijn haar, dat nogal stijl is, kan ik frizeeren. Ha, en met mijn oogen kan ik veel. Wacht maar die overschaduwen nog eens mijn neus. Maar met dat al voor en tegen ben ik ontzagwekkend ijdel en coquet. Op mijn kleeren ben ik… nou, alles moet laatste mode zijn. Maar erg netjes ben ik er niet op.

Bij ons in de PC (10): ‘Dank u duizendmaal’

Zondag 8 December 1918.

Lief ondeugend tantetje,

Was dat heusch van u? Dat snoertje parels? Ja hè? Dank u duizendmaal. Ik vind het zalig iets van u te hebben. Als ik het nummer vast wist… Heeft u veel gekregen met Sint-Nicolaas? Ook die bloempot die voor het raam staat? O, ik heb toch zoo’n beeldje van een poëzie album, peau de Suède met een rose geschilderd roosje. Een dotje! En dan een Tooneelkalender. U er maar één keer op, wat flauw!

Ik ga weer eens naar de schouwburg. Zalig! Zeg tantetje-schat speelt u in “Maar een Droom”? Ik hoop het zoo; verukkelijk u weer eens te zien spelen.