Journaal

Nergens worden zoveel deadlines gemist als in de boekenwereld. Uitgevers zweren bij een strakke planning: achterin hun prospectussen leggen ze lijsten met boektitels en verschijningsdata aan. Wat eenmaal gedrukt is, is waar. Toch wordt het verschijnen van een boek, om uiteenlopende redenen, vaak uitgesteld. Valt het mee, dan ligt het boek enkele weken te laat in de winkel; boekhandelaren halen er hun schouders over op. Valt het tegen, dan gaan er maanden overheen.

Twee maanden kunnen de geschiedenis ingaan als een jaar. De kunst is mijn slagveld werd in de aanbiedingsfolder van Atlas Contact aangekondigd voor november 2015. Maar in november was de selectie maar net afgerond, lag de inleiding in de kreukels, begon het naamregister bij ‘Alberti, Willeke’ en moest een rechtszaak nog afgewend worden. De brieven van Tepper verschenen pas halverwege de eerste maand van het volgende jaar in druk. Achter het copyrightteken staat voorgoed ‘2016’.

In juli 2012 stond er in The New Yorker een voorpublicatie uit de te verschijnen dagboeken van de Canadese schrijfster Mavis Gallant. Prachtige, zeer persoonlijke notities van een intelligente vrouw, straatarm, in een vreemde stad. Het eerste deel van The Journals of Mavis Gallant zou, las ik toen in een Canadese krant, eind 2013 of – waarschijnlijker – begin 2014 verschijnen.

De verschijning van het eerste deel werd ingehaald door het overlijden van de auteur, op 18 februari 2014. In een herdenkingsstuk in The New Yorker werd terloops gemeld dat de eerste selectie uit haar dagboeken volgend jaar zou verschijnen bij Alfred A. Knopf.

Toen 2015 op zijn einde liep, stuurde ik een wanhopige tweet de wereld in. Waar bleef dat mooie boek? Geen reactie van Knopf. Het dikke mannetje van Bertelsmann On-Line geeft heden als verschijningsdatum 3 november 2016. Uitgever: Bloomsbury.

Allen & Unwin (mirror), de uitgeverij die Bloomsbury in Australië vertegenwoordigt, gooit er in de officiële aanbieding een half jaar bij op. Het ISBN van The Journals of Mavis Gallant: 1952-1968 is nu ook bekend. Dit 13-cijferige getal koester ik in de tussentijd als een lot, waarvan ik weet dat de hoofdprijs erop zal vallen. In mei 2017 – of later, nog later.

Mavis Gallant was vorige week even trending topic, dankzij de lovende recensies van The Collected Stories, uitgebracht in de prestigieuze Everyman’s Library. Dit duizend bladzijden dikke boek staat in Amazons ‘Hot New Releases’ (mirror) momenteel op nummer 1 (hardcover) én nummer 2 (Kindle).

Niettemin vrees ik dat Gallants autobiografische proza, wanneer het ook verschijnt, hier te lande onopgemerkt zal blijven. Hoewel twee van haar verhalenbundels in een Nederlandse vertaling zijn verschenen – Zwevend in een luchtballon in 1992, Verloren stemmen een jaar later – is de belangstelling voor haar werk tot dusver minimaal. Hollandse critici zaten te slapen wanneer een nieuwe Gallant verscheen. Haar tweede roman A Fairly Good Time werd vriendelijk gesignaleerd in De Tijd.

Dat was in 1970.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s