His eyes blurred

Van de populaire Nederlandse vertaling van Stoner van John Williams (125.000 exemplaren verkocht, volgens uitgeverij Lebowski) is net een luxe editie verschenen. Gebonden in een keiharde kartonnen band, voorzien van een omslag, afgemaakt met een leeslint. De uitgever tweette gisteren een foto van het boek.

Elke nieuwe druk van deze ontroerende roman is een klein zegen voor de mensheid, maar in het leeslint heeft Lebowski zich vergist. De uitgever denkt blijkbaar dat de lezer het boek tijdens het lezen af en toe terzijde zal leggen, zodat het leeslint een uitkomst is, maar die aanname is onjuist. Stoner lees je in zes of zeven – steeds groter wordende – ademteugen. Even wegleggen is er gewoon niet bij.

Deze vijfentwintigste druk heeft weer de bekende kop op band en omslag. Dit iconische portret is echter niet míjn William Stoner, zoals ook de mannen op andere recente uitgaven (bij New York Review Books Classics: te klassiek, bij Fazi Editore: te fris, bij Blackstone: te gepolijst) niet mijn Stoner zijn. Ik las Stoner als pocket van Vintage Classics met drie boekbanden op het omslag: heerlijk nietszeggend.

Het begeerlijkste exemplaar van Stoner stond wekenlang te koop bij Crawford Doyle Booksellers in New York: een near-fine copy van de eerste Engelse editie uit 1973. Ik kan de beschrijving wel dromen. Williams schreef een korte opdracht aan de schrijfster Doris Betts op het schutblad. In een begeleidende brief, op briefpapier van de Universiteit van Denver, bood hij Betts zijn excuses aan: ‘Dear Doris: I have been negligent, though not forgetful – and I apologize. I look forward very much to seeing you this summer. Yours, John.’

Dit exemplaar bracht bij mij een van de mooiste passages van Stoner in herinnering: wanneer William Stoner, aan het eind van zijn jaren aan de universiteit, nog één keer iets verneemt van Katherine Driscoll, zijn dierbare minnares van vroeger. Hij ontvangt een exemplaar van het boek, waartoe hij haar zelf heeft aangezet, en ziet met trillende handen de gedrukte opdracht staan.

He turned the first few pages and saw the dedication: “To W.S.” His eyes blurred, and for a long time he sat without moving. Then he shook his head, returned to the book, and did not put it down until he had read it through.

De vraagprijs van de zeldzaam gesigneerde Stoner lag net een paar honderd dollar te hoog, het boek viel buiten mijn budget. En nu is het – o, verlossing – verkocht.

3 gedachtes over “His eyes blurred

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s