Schreeflozen

De Literaire Loodgieters: van de twintigste-eeuwse Nederlandse private presses misschien wel the most private. Op maandagavonden liet typograaf Ewald Spieker een groepje bevriende Amsterdammers, onder wie Carmiggeltfan Ruud Broens en meester-loodgieter Pierre Roth, kennismaken met lood en oud ijzer. De bedrukte vellen werden verdeeld onder de schrijver en de drukkers. Alles bleef ondergronds.

De Literaire Loodgieters drukten vaak vergeten teksten van bekende auteurs in vrolijke kleuren, zoals een gedicht van Simon Carmiggelt, in een oude bijlage van Het Parool gevonden. Ze maakten geen esthetische hoogstandjes in de vooroorlogse traditie, zoals in het begin van de jaren ’80 elders in Nederland het streven was. Bomans’ Brief aan Opland bestaat uit enkele losse bladen in een envelop. Beertje Bombazijn is een zuiver vierkant boekje. Cancelleresca Bastarda? Romanée? Ha! Arial, Gill, Helvetica. Schreeflozen althans, want de corpsen worden niet per se verantwoord in een precieus colofon.

Het drukwerk van De Literaire Loodgieters kwam zelden tot nooit in de handel. Alleen in de eenmanstijdschriften van de drie elkaar beconcurrerende Carmiggeltkringen dook weleens iets op. ‘Te ruil/ te koop gevraagd’. Vandaag kwamen 18 uitgaven in de verkoop.

De oplagen van Het Literaire Lood zijn zo klein dat de meeste verzamelaars en bibliotheekmedewerkers nog nooit een boekje in handen hebben gehad. De Literaire Loodgieters haalden wel Het ideale boek: een naamsvermelding achterin en de jaartallen 1980-1985.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s