En Jean-Paul ook

Duizend is een abstract getal. Daar kan ik niks mee. Het als een woord opschrijven in plaats van een reeks cijfers maakt het niet makkelijker. Een miljoen in de loterij winnen is ook zoiets – maar op een dag is het geld op.

In een jaar tijd zijn alle duizend exemplaren van de eerste druk van de Literaire wandeling Groningen verkocht. Zojuist is de tweede druk verschenen. Herzien en uitgebreid. Het huisnummer van Ab Visser werd gecorrigeerd, evenals de geloofsrichting van zijn aanstaande schoonvader. Het verhaal over de literaire kroegbaas Anton van der Hoef werd uitgebreid, naar aanleiding van een brief van Ferdinand Langen. Het mysterie van het studentenhuis vol dichters aan de Lodewijkstraat werd, op aanwijzingen van Bart FM Droog, ontsluierd.

Maar de snelste terechtwijzing kwam van een dichter uit Amsterdam, die zichzelf, ondanks zijn Groningse jongensjaren, helemaal niet in de wandelgids had aangetroffen. Dat was nog geen week na de presentatie. Hij staat er nu in. Zijn even vriendelijk als dodelijk compliment ‘Verder leuk boekje hoor’, aan het eind van zijn bericht, had ik graag als aanbeveling op de achterflap van de tweede druk gezien. Het werd ‘Zeer de moeite waard!’, gekozen uit de paginagrote bespreking in Trouw (8 december 2012).

Over de schrijver en schilder Jean-Paul Franssens is vorige week een prachtig boek verschenen. Het is een kruising tussen een autobiografie, een overzichtscatalogus en een liber amicorum. Het boekwerk is onberispelijk uitgevoerd. Zo zijn de teksten op ander papier gedrukt dan de afbeeldingen van Franssens’ schilderijen. Ik ben een van de 75 uitverkorenen die een genummerd exemplaar konden aanschaffen. Bovendien zijn deze op de Franse titel postuum gesigneerd, met het adresstempeltje van Jean-Paul Franssens (‘Zuiderkerkhof 1’).

In Jean-Paul Franssens: Leven, werk en vrienden schrijft Connie Palmen verrassend geestig over het dubbeltalent van haar vriend Jean-Paul. Ze voegt er nog een talent aan toe: ‘namelijk het talent om vrienden te maken die vervolgens al die tentoonstellingen openen, eerste bundels aanbieden, meewerken aan opera’s en catalogi van voorwoorden voorzien’. A.F.Th. van der Heijden herinnert zich verschaamd hoe de keuze voor een schilderij van Franssens gemaakt werd – tot de teleurstelling van een zwijgende Tonio, die liever het doek met de lianen wilde hebben (‘meeste stemmen gelden’). En er zijn de vele kroeg- en dronkenschapsverhalen. Soms is er een beetje overlap – zoals de sprekers bij een uitvaart dezelfde anekdotes memoreren.

Bernard Franssens vertelt in kort bestek over zijn jongere broer. Beiden groeiden op in een huis aan de Noorderkerkstraat in Groningen, met uitzicht op de Nieuwe Kerk en, door de bomen heen, de Boteringestraat. Wonderlijk is het verslag van de spontane openluchtconcerten, die Jean-Paul met zijn vader gaf. ‘Mijn vader zong fantastisch en Jean-Paul ook en als dan bij ons van de warmte de ramen open gingen en ze waren aan het zingen, dan zaten al die mensen daar op dat muurtje en dan werd er opeens enorm geapplaudisseerd.’

Deze nieuwe herinneringen aan de jonge Jean-Paul Franssens staan helaas niet in de Literaire wandeling Groningen. Bewaren we voor de derde druk.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s