Dankwoord

Dames en heren,

Niet zo lang geleden, maar wel voordat mij het verrassende bericht bereikte dat mij deze prestigieuze Aanmoedigingsprijs zou worden toegekend, kocht ik dit boek. Infinite Riches (1973): de avonturen van de Amerikaanse antiquaar David Magee. Met de titel verwijst Magee naar een citaat van Christopher Marlowe, ‘Infinite riches in a little room’, de oneindige rijkdommen – boeken dus – die Magee in zijn kleine zaakje in San Francisco bewaarde, maar ik denk dat Magee zich niet zou schamen voor een andere titelverklaring, namelijk de rijkdom die de verkoop van die oneindige rijkdommen hem bracht. Elk boek met memoires van een Amerikaanse antiquaar is een succes story. Ik moet zeggen, ik lees ze graag, ter inspiratie.

Dit boek belandde in september 1973 op het nachtkastje van een Nederlandse antiquaar. Hij las het boek met een potlood binnen handbereik, want op pagina’s 74 en 75 zette hij een streep naast een passage over het in omloop zijn van valse fore-edge paintings. Hij wilde deze waarschuwing van zijn Amerikaanse collega blijkbaar ter harte nemen.

In dit verband kan die Nederlandse antiquaar natuurlijk niemand anders zijn dan Menno Hertzberger. Aan hem is ook de handgeschreven opdracht op het schutblad gericht: ‘Inscribed for my old friend/ Menno Hertzberger/ with the author’s best wishes/ David Magee’/ Sept 1973. Hertzberger schreef een welwillende recensie van Infinite Riches in het tijdschrift De Antiquaar, waarvoor Magee hem in twee brieven dank zegde. Over aanmoedigen gesproken: Magee schrijft in zijn eerste brief dat hij zich verheugt op de avonturen van Hertzberger zelf: ‘I shall also look forward to a book about yourself from your pen. Now get to work and start it. It’s the starting that’s the hard part. After that it flows naturally. You can call it Sixty Years in this Lovely Rat Race‘.

Inmiddels weten we dat Menno Hertzberger zijn antiquarische herinneringen al in 1970 aan het papier had toevertrouwd, maar dat de publicatie ervan pas zou volgen na zijn dood.

Alle begin is moeilijk, daarna gaat het eigenlijk vanzelf, schrijft Magee in zijn brief. En hij heeft gelijk. Over mijn eerste bericht op Artistiek Bureau heb ik uren gedaan. Ik wist misschien ook niet wat ik wilde. Misschien weet ik dat nog steeds niet, maar het schrijven gaat me wel makkelijker af. Een gedachte wordt vanzelf een paar alinea’s tekst.

Het is een rare fabel dat bibliofielen hun boeken altijd zouden afschermen van de boze buitenwereld. Gerrit Komrij ging graag op een terras achter een witbiertje zitten om vervolgens vijf volle plastic tassen om te keren en zijn aanwinsten stuk voor stuk rond te laten gaan. Bij elk boek kon hij heel precies formuleren waarom hij het leuk of interessant vond. (Of: waarom de antiquaar er veel te weinig geld voor had gevraagd.)

Als ik iets wil met Artistiek Bureau, dan is het misschien dat: vertellen en laten zien waarom juist dat ene exemplaar zo leuk is, wat er juist aan dat boek bijzonder is. Of het nu het dubbele stofomslag, de drukfout op pagina 220, het vergulde schutblad of – mijn favoriete categorie – de handgeschreven opdracht is. Ik kan op honderd manieren naar een boek kijken. U kunt dat trouwens ook. Zet uw bril af en probeer het eens. Zelfs het meest vertrouwde boek, dat al jaren bij u op de plank staat, kan een geheim prijsgeven.

Het moment is daar om te danken. In de eerste plaats dank ik de leden van de jury van de Menno Hertzberger Stichting voor het wonderbaarlijke besluit om aan mij – mijn weblog Artistiek Bureau – de Aanmoedigingsprijs toe te kennen. Ik vind het niet alleen eervol, maar ook echt stimulerend.

Ook de bezoekers van Artistiek Bureau wil ik bedanken.

Ik dank de Nederlandse antiquaren voor het leveren van al het materiaal waarover ik sinds februari 2008 met plezier heb geschreven. Ik wil hier met name noemen Fokas Holthuis en Paul Snijders. Zij maakten mij wegwijs in de boekenwereld en hebben me sinds m’n eerste bericht op Artistiek Bureau aangemoedigd en opgepord om meer, en vaker, en langer over boeken te schrijven.

Dank ook aan mijn ouders, die mij de afgelopen jaren bij toch zeker vier verhuizingen hebben vervloekt, maar die bij elke verhuizing toch weer bereid waren om al die boekendozen in- en uit te laden. En het worden er alleen maar meer! Met het prijzengeld kan ik de volgende keer een verhuisbedrijf inschakelen.

Tot slot dank ik Esther, omdat zij er is. Omdat ze met mijn bibliofilie kan leven.

3 gedachtes over “Dankwoord

  1. Beste Nick,Een even lezenswaardig dankwoord als de rest van je blog. Ondanks dat ik eigenlijk alleen non-fictie lees is het enthousiast kunnen worden van boeken, marginale aantekeningen, en de zoektocht naar oplageaantallen zeer herkenbaar.Alvast bedankt voor volgende berichten..Sjoerd

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s