Peseta’s

In The New Yorker van deze week staan fraaie fragmenten uit het dagboek van de Canadese schrijfster Mavis Gallant. Ze heeft in 1950 haar vaste baan in Montreal opgegeven om zonder bestemming door Europa te reizen, terwijl ze aan haar korte verhalen werkt. Ik ben zeer onder de indruk van haar observaties in Madrid, haar staccato beschrijvingen van het straatleven. Ze gebruikt de komma, zoals Menno Wigman dat ook zo goed kan, in combinatie met vijf perfect gekozen woorden. Dan vangt ze een idee of een situatie in een enkele zin.

At night the sky is deep indigo, the moon a piece of cold metal. Few city lights, and so it is almost a country sky. The sound of Madrid is a million trampling feet. Its smell is cooking oil. Everything tastes of it, even the breakfast croissants. This flat is awash in it. At lunch I saw a meal being prepared – a bath of oil with something sinister swimming inside.

Haar eerste verhaal verschijnt in 1951 in The New Yorker. Maar als het honorarium is verdampt, raakt deze jonge vrouw in verval. Ze verpandt haar kostbaarste bezit: een typemachine. Om maar te kunnen eten wisselt ze stilaan haar hele bezit (mantelpak, tweedjas, klok, boeken) in voor peseta’s. Ze slijt haar dagen in haar hoofd (‘this bird in my mind’ noemt ze haar roman-in-wording) en in het Prado (‘that small container overflowing with good things’). Na vier maanden Madrid heeft ze één setje kleren, geen zeep en haar dagboek.

Chose cinema over potatoes. I found myself watching the women’s clothes, drinking in their texture, appreciating every bite the actors put in their mouths. When one of the characters (because of some imbecility of plot) wore old clothes and pretended to be poor, I was furious and felt cheated, having chosen this over a meal. Now I really understand why the Italian poor detest De Sica and neorealist films, and why shopgirls like heiresses and read every line in gossip columns. I mean, I understand it, and not just intellectualy.

Volgens het colofon van The New Yorker is een uitgave van de dagboeken van Mavis Gallant in voorbereiding. I can’t wait.

Een gedachte over “Peseta’s

  1. INTERVIEWERWill you write your memoirs? GALLANTNo. No question. Other than those few autobiographical stories in Home Truths, the only thing I’ve written about anything personal is the introduction to The Collected Stories, where I tried to explain where my writing came from. I had to go back to my childhood.I had a lot of trouble writing the introduction because I’d never written much about my early childhood. I thought, I’m going to have people trying to treat me like a character in a soap opera. If you write anything truly personal, some people are bound to turn it into a soap opera with you as a character.(Interview met Mavis Gallant: http://www.theparisreview.org/interviews/838/the-art-of-fiction-no-160-mavis-gallant)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s