Benzinestift

Voors en tegens. Het halfvolle glas dat halfleeg blijkt. De bijzondere ontmoetingen, de spontane gesprekken, de gezellige sfeer, de verslavende boekengeur, de spanning van de inkoop. De ochtendkrant zes keer uit, de junks met hun Privé-domeinen, de dreigende wolk boven de euro-bakken op de stoep, het gezeur om korting, dezelfde klant met altijd dezelfde vraag.

Steeds meer boekwinkeltjes sluiten hun deuren – om vervolgens een boekwinkeltje te openen. We geven het e-book de schuld, maar moeten niet vergeten hoe zwaar het soms is om in een antiquariaat met openingstijden te staan. Bij De Slegte mocht ik na een paar maanden veldwerk en avondopleiding achter de inkoopbalie plaatsnemen. Kort na mijn promotie kreeg ik een les in ethiek. Een man wilde twee flinke stapels goede winkelboeken verkopen. Over de prijs waren we het snel eens. Maar meneer wilde niet dat zijn naam voorin de boeken bleef staan. Schaamte, schuld. Anders ging de koop niet door. Of ik een schaar had. Voor ik mijn hoofd kon schudden had hij al een benzinestift te pakken. In een razend tempo bekladde hij tientallen schutbladen.

Ik herinnerde me het voorval afgelopen zaterdag, toen ik in een antiquariaat naar opdrachtexemplaren van Nederlandse schrijvers informeerde. De antiquaar had kort geleden een bibliofiel dichtbundeltje ingekocht, genummerd en gesigneerd, en in dit geval voorzien van een mooie opdracht van de auteur. De vriend die het boekje cadeau had gekregen was nu in onmin geraakt met de dichter. Diens boeken moesten de deur uit. Maar de opdracht in het colofon van de bundel knipte de voormalige vriend eruit.

3 gedachtes over “Benzinestift

  1. Zwaar om in een antiquariaat te werken? nu, dat is toch wat erg overdreven zacht gezegd? Zwaar om van te leven, ja, dat wel, moet je ook niet willen natuurlijk-:

  2. Zwaar om in een winkel te werken. Ben je net ongenummerde pagina's aan het tellen of een ingewikkelde berekening aan het maken over het aantal exemplaren op Japans papier, komt er een vrouwtje vragen waar de gids Kanaries, gevederde vrienden staat. Over het gesloten antiquariaat niets dan goeds.

  3. ik vond dat soort vrouwtjes altijd juist leuk, maar ja, ik werkte in een zeker antiquariaat waar de boekwetenschap natuurlijk iets té serieus genomen werd, dan krijg je dat-:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s