A.L. Snijders: de roman

A.F.Th. van der Heijden heeft doorgaans zoveel titels in voorbereiding, dat ik die bibliografieën van de toekomst met een korrel zout neem. Het belooft veel, maar het wordt weinig.

Af en toe dagdroom ik over de (nog) niet verschenen roman van A.L. Snijders. In Het jaar van de omslag, het jaarverslag van SLO dat Snijders verluchtte met zkv’s, staat in het begeleidende biografietje: ‘In opdracht van De Bezige Bij werkt Snijders aan een novelle, Het meisje van George Neutra.’ Snijderslezers bladeren dan naar pagina 301 e.v. van Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk (2006), waar zes zkv’s een paar dagen uit het leven van Nadine Durkheim beschrijven. Zij is het meisje van George Neutra (?). Veelbelovend materiaal. Maar de roman staat niet op de rol.

Maarten Moll plaatste een groot interview met Snijders in Het Parool van 24 januari 2008. Als Moll vraagt waar de grote roman blijft, zucht Snijders:

‘Ik ga een voorschot terugbetalen. Ik heb al twee jaar een writer’s block. Tenminste, waar het de roman betreft. In Belangrijk is dat ik niet aan lezers denk staat een aantal zkv’s over het meisje van George Neutra. Daar wilde De Bezige Bij wel een roman van. Maar het lukte me niet. De roman is het superieure genre. Romanschrijvers hebben iets wat ik niet heb: zitvlees. Dat fysieke mis ik. Ik ben lui. Ik ga naar buiten en timmer vijf minuten. Dan ga ik naar binnen, vijf minuten schrijven, dan vijf minuten de dakgoot in, weer vijf minuten schrijven. Ik ben een verbrokkeld persoon. Die 336 zkv’s zijn 336 mislukte pogingen een roman te schrijven. Nu we het over de roman hebben; ik ga dat voorschot helemaal niet terugbetalen, want ik ben ontketend. Ik heb door al het gepraat van de laatste weken over mijn werk ook zo veel onverschillig zelfvertrouwen gekregen dat ik die verdomde roman nu werkelijk ga maken. Ik ga die roman schrijven, ik begin zodra jij weg bent.’

Ik kan niet wachten.

3 gedachtes over “A.L. Snijders: de roman

  1. Een tijdje geleden kreeg ik voor mijn verjaardag Een zeker onbehagen van Nico Keuning, een biogafie van Bob den Uyl, cadeau. Een van de terugkerende items is Den Uyls frustratie dat hij er niet in slaagde een `roman' te schrijven.Bepaald kolderiek vind ik het dat de biograaf op enig moment de zeer dode Den Uyl meent te moeten gaan uitleggen dat hij die roman min of meer op de plank had liggen: kwestie van een aantal korte verhalen met dezelfde hoofdpersoon wat omwerken en… voila!Maar zo werkt het natuurlijk niet en ik kan me dan ook goed voorstellen dat Snijders tobt met het omwerken/uitwerken van een stel zkv-tjes tot een roman.Belangrijker echter is de vraag: waarom zou iedere schrijver per se een roman moeten schrijven? Laat iedereen gewoon doen waar hij goed in is. De Directeur denkt toch niet bij ieder zkv-tje van Snijders: prachtig, maar waar blijft nou die roman?

  2. Nee, dat denk ik niet. Het mooie van een zkv is juist dat er geen woord teveel in staat. Snijders moet vooral doen waar hij zin in heeft. Maar ik ken de schitterende novelle De incunabel en weet waar de man toe in staat is. Dat smaakt, zoals dat heet, gewoon naar meer. Die novelle is eigenlijk een heel lang zkv.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s