Haar handen zo koud als die van een slang…

Ponson du Terrail! Een indringende naam. Beter gezegd, Pierre Alexis, vicomte Ponson du Terrail (1829-1871), een veelschrijver (75 romans in 20 jaar) van gothic novels, die talloze feuilletons leverde aan de kranten van Parijs. Hij werd bekend door zijn serie Rocambole ou les Drames de Paris, avonturenromans die ook in Nederland nog tot aan het eind van de twintigste eeuw herdrukt zijn.

Waarom zou een edelman koortsachtig para-literatuur moeten schrijven? Ach, het zullen de centjes wel weer zijn. Rocambole is een schurk-door-omstandigheden, die vanuit de schaduw rechtschapen wraakacties onderneemt. De boeken over Rocambole zijn ‘even ongeloofwaardig als geanimeerd’ (dank u, jeudmo écrivains)! Zijn Amerikaanse alter ego is The Shadow, u van strips en televisie ongetwijfeld welbekend.

Overigens komt Ponson ook op de DBNL spoken. Gerard Keller merkt op dat hij zijn personages in hout liet snijden, ‘om ze zich beter voor te stellen; – of ook wel om die van het eene werk dat hij schreef niet te verwarren met die welke in een ander voorkwam[en], dat hij te gelijk onderhanden had’. Heel anders dan J.J. Cremer, die had al dat houtgesnij niet nodig. Toch zou ik zo een-twee-drie niet weten welke van deze twee auteurs ik interessanter vind.

De held Rocambole bezorgde zijn geestelijke vader een opmerkelijke levensavond. Toen keizer Napoleon III voor de Duitsers capituleerde, in augustus 1870, verliet Ponson du Terrail verontwaardigd zijn werkstad en begaf zich naar zijn voorvaderlijk kasteel bij Orléans, waar hij een militie bijeenbracht om zelf vanuit de schaduw rechtschapen guerilla te voeren tegen de Germaanse bezetter, maar hij was meer dan een negentiende-eeuwse Che: de pulp-auteur nam zijn eigen geesteskind als voorbeeld! Nadat de Duitsers zijn burcht echter in brand hadden gestoken moest hij vluchten naar Bordeaux, waar hij niet lang nadien overleed.

Ponson du Terrail was een snelle schrijver, die zijn kopij nooit herlas, in de haast om de volgende deadline te halen. Daardoor komt de stream of consciousness af en toe onversneden naar boven in zijn werk, en zo is het te verklaren dat Ponson du Terrail door sommigen als een voorloper van de surrealisten vereerd wordt.

Wij danken aan hem verschillende opmerkelijke zinsneden, soms geheimzinnig: ‘Voyant le lit vide, son visage le devint aussi’, soms gewoon een klein foutje: ‘Au revoir! Je pars pour la guerre de Cent Ans!’, of een onhandigheidje: ‘Bon! Bon! maugréa-t-il en silence et en bas-Breton’ of ‘d’une main, il leva son poignard, et de l’autre il lui dit…’, maar wat dacht u van deze onsterfelijke: ‘ses mains étaient aussi froides que celles d’un serpent’.

Even surrealistisch, en zeer illustrabel is deze: ‘Le vieil homme se promenait dans son parc, les mains derrières le dos, en lisant son journal’.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s