Raspig is de tong

Eerder vond ik een pijnlijk kattengedicht van Gerard den Brabander in het intrigerende literaire tijdschrift Werk. Vandaag trof dit ouderwetse sonnet van Pierre H. Dubois mij. Hij schreef het een paar jaar voor zijn officiële debuut en jaren voor zijn standaardwerk over Marcellus Emants verscheen.

DE KAT

Zij is zeer glad wanneer de rug zich strekt,
de haren donzig achterover hellen
en ’t lenig lijf elastisch kromt of rekt,
terwijl de pupillen in het donker zwellen.

Spookachtig licht brandt in die groene wellen
en raspig is de tong waarmee zij lekt
over de zachte huid, de buik met de mamellen,
gekromde klauwen en geklauwde bek.

Sluipende passen ’s avonds door het donker
over het erf, de schuur of langs de trap.
De snelle oogen schieten groene vonken,

wanneer zij sporen ruikt van rat of muis.
Dan ligt het trillend lijf, schijnbaar ontveerd en slap,
maar vijlt de nagels tot een marteltuig.

Uit: Werk, jaargang 1, oktober-nummer (1939)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s