De Martini, wazig aan ’t eind

Op een fietstocht door de ommelanden, een week geleden, had dit gedicht van Hans Redeker (1918-1992) me te binnen moeten schieten.

ZOMER

Scheef over de terp het dorp
met de kerk, klein, recht en tevree
en nauwelijks zo ver als een worp
een gehucht in de tarwezee –

Het ruim waar het zonlicht gutst
smeedt paarden uit koper en staal
en de hoeven, breedgemutst,
staan sterk in de wereldzaal,
door bomen diep omkringd
als schepen, een vloot wijd verspreid
in dit deinende goudgeweld
van graan dat de hemel in blinkt.

En ver, waar de weg verdwijnt,
de Martini, wazig aan ’t eind.

Uit: Erica, jaargang 1, nummer 10 (juli 1946)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s