Hans Warren en Kees Lekkerkerker in brieven

Is de belangstelling voor Hans Warren tanende? Vorig jaar december verschenen voor het eerst brieven van Warren in druk, maar niemand schreef of sprak erover. Aan mij de schone taak.

‘Zou ik eens bij je mogen komen in verband met de chronologische bibliografie die ik van je ‘afzonderlijk verschenen werken’ maak? Tot nu toe heb ik werkbriefjes van 47 titels, maar deze heb ik bij lange na nog niet volledig beschreven, behalve een zestal titels die ik zelf bezit.’ Deze vraag stelt Kees Lekkerkerker (1910-2006), Slauerhoffkenner en bibliograaf der bibliografen, op 28 juni 1973 aan de in het verre Kloetinge woonachtige Hans Warren (1921-2001). De bibliofiele uitgave Een verstokt necrofiel. Brieven 1973-1979 (2007), waarin Menno Voskuil de correspondentie tussen Lekkerkerker en Warren bundelde, opent met deze brief. Warren reageert enthousiast en behulpzaam op Lekkerkerkers verzoek: ‘Verder zal ik het je zo gemakkelijk mogelijk maken en alles opsnorren wat ik heb, maar 47 titels, m’n waarde, daar kom ik zelf in de verste verte niet aan toe, – wie schat jou eens op waarde??’

Het is het begin van een levendige briefwisseling. Literaire zaken passeren de revue (Alain-Fournier, Rodenko, Boutens, Slauerhoff natuurlijk), maar de kern van deze sprankelende correspondentie is toch hun beider liefdesleven. Warren ondertekent zijn brieven keurig mede ‘namens Helen en de kinderen’, tot in de zomer van 1978 ‘de engel’ Mario (Molegraaf) hem verschijnt. Lekkerkerker ontmoet op vakantie in Tunesië een zekere Habib (‘soepel, zeer sexy’) en laat zich overhalen de jongen naar Nederland te halen. Dan begint het gesodemieter. ‘Had ik het maar nooit gedaan!’ wanhoopt Lekkerkerker op 31 augustus 1977. De jongen is ‘onhandelbaar als een defecte stofzuiger met kansen op kortsluiting’.

Aan het eind van deze uitgave is de bibliografie nog niet verschenen. ‘Inderdaad, die necrofilie blijft me maar parten spelen’, bekent Lekkerkerker op 22 maart 1978, als Warren maanden niets van hem heeft vernomen. De bibliograaf en tekstbezorger wist zich niet van de dode letterkundigen te bevrijden, en zou zich tot zijn eigen dood in 2006 op het dagboek van J. Slauerhoff storten.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s